Pierwszy, wydawałoby się najbardziej niewinny, to msze dla określonych środowisk. Są to msze dla dzieci, dla młodzieży, dla nauczycieli, środowisk twórczych, inżynierów, naukowców, małżonków, rozwiedzionych itd., itp. Nie neguję w ogóle potrzeby osobno odprawianych mszy św. dla pewnych grup, jeśli nie jest to regułą. (Tak jak regułą jest zupełnie osobna i inna liturgia neokatechumenatu, jest to jednak oddzielny temat.) Jest jasne, że zgromadzenie zakonne, grupa duszpasterska, bractwo powinni raz na jakiś czas mieć osobno liturgię z nauką skierowaną specjalnie do nich. Jednakże zupełnie inną sprawą jest podział parafian na grupy wiekowe, czy zawodowe poza okresami rekolekcji. Jest to praktyka bardzo wątpliwa – z jednej strony przyczynia się do podziału (rodzice osobno, młodsze dzieci osobno, starsze też osobno), a z drugiej – przez ustawienie liturgii dla potrzeb danej grupy umacnia przekonanie, ze msza św.jest „dla dzieci” czy „dla młodzieży”, a nie dla Boga.
Z tym pierwszym elementem przeplata się drugi – już o wiele poważniejszy. Treść liturgii dopasowuje się do potrzeb danej grupy. W nie tak dawnych czasach było wiadomo, że na mszy św. o godzinie takiej a takiej jest kazanie przeznaczone głownie dla dzieci. Rodzice z małymi dziećmi uczestniczyli właśnie w takiej mszy. Była jeszcze tzw. „suma”, msza odprawiana w intencji parafian, na ogół była ona najbardziej uroczystą mszą w niedziele, a kazanie było skierowane do dorosłych. Obecnie mimo, że nazewnictwo się ostało, nierzadko suma jest odprawiana tak samo jak inne msze niedzielne. Istotne w naszych rozważaniach jest to, że celebracja liturgii jest przystosowywana do danej grupy. I tak, o mszach dla dzieci pisano wiele i każdy zdaje sobie sprawę jak one wyglądają. Podobnie sprawa się ma z mszami dla młodzieży akademickiej czy dla uczniów gimnazjum. Pewne jest jedno – uczestnictwo w tych mszach uczy młode umysły, że liturgia jest przeznaczona dla nich. Rodzice często narzekają, że ich dzieci nie chcą iść na inna mszę „bo jest nudna”, młodzież chodzi chętnie do ulubionego duszpasterza, a gdy go zabraknie - często przestaje chodzić. I ponieważ wszyscy żyjemy pod presją „sukcesu”, duszpasterze robią wszelakie wysiłki, by przyciągnąć młodych i móc powiedzieć, że ich duszpasterstwo jest skuteczne. Stąd śpiewy i gitary. Stąd wprowadzanie elementów dalekich od rubryk liturgicznych, nawet takich, które nie maja nic wspólnego z katolicyzmem. Przykładem niech będą takie nowinki jak msza dla spacerowiczów, dla zwierząt, dla właścicieli czworonogów (wraz ze zwierzątkami), dla zakochanych, motocyklistów. Czytelnik może znaleźć jeszcze wiele innych dziwacznych przykładów. My zatrzymamy się tylko na wyżej podanych. I tak – msza dla spacerowiczów, jak obiecują oo. dominikanie jest krótka i nie potrwa dłużej niż 40 min. Można wywnioskować, że spacerowicz nie będzie musiał na długo przerywać swój spacer, a przy okazji „załatwi” i niedzielny obowiązek. Dla zwierząt i ich właścicieli już od kilku lat odprawiają msze głównie oo. franciszkanie. Oczywiście w „Dniu dobroci dla zwierząt”, który o dziwo „przypada” w święto św. Franciszka. Dla zakochanych odprawia się pod wpływem wprowadzanego ostatnio dnia „walentynek”. Dla motocyklistów oczywiście odprawia ksiądz motocyklista, który po mszy chętnie rusza w rajd. To wszystko po raz kolejny wskazuje na postawienie człowieka w centrum liturgii.